Echte helden zijn geen denkers maar doeners. Ze springen in waar ze nodig zijn, zonder eerst te verzinnen of het wel handig, verstandig of zelfs veilig is.

Slechts enkele dagen na het uitbreken van de oorlog in Oekraïne besloten Tom, oprichter van Breaking the Chains, en zijn vriend Steve met een bus vol dierenvoer naar Oekraïne te reizen. En ze zijn daar nooit mee gestopt.

Breaking the Chains … een naam die vaak rondzong in het begin van de oorlog. Bijna zeker hebben jullie erover gehoord, hen bewonderd en hun avonturen gevolgd.

Tom had op dat moment al 17 jaar in het Britse leger gediend en met zijn vriend Steve, ook een ex-militair, twijfelde hij geen moment en vertrok …

Zij waren op dat moment niet de enigen die richting Oekraïne vertrokken, maar door hun militaire vaardigheden en kennis durfden zij zich te begeven naar regio’s die voor vele andere hulpverleners toen onbereikbaar waren.

Wellicht hebben jullie het verslag gelezen van ‘ons’ asiel ‘Shelter Friend’ In de stad Dnepropetrovsk, in de media kortweg ‘Dnipro’ genoemd. Tom en Steve waren degenen die zelfs zó diep het oorlogsgebied in gingen om ook bij Marina een voorraad voer te brengen.

Daarna vonden ze in centraal Oekraïne een plek die ze als uitvalsbasis en opslagplaats konden gebruiken, een redelijk veilige plek waar vrijwilligers voer en medische benodigdheden heen konden brengen en van waaruit Tom en Steve de spullen naar verdere en onveilige gebieden konden vervoeren. Vele duizenden kilometers en vele lange dagen volgden.

Al snel werden ze bekend en kregen ze de ene melding na de andere. Ze stuitten op asielen die door de eigenaren waren verlaten en waar niemand meer voor de dieren zorgde, ze kwamen ten hemel schreiende toestanden tegen van dieren die gewoon nog aan de ketting waren achtergelaten door de mensen die vluchtten.

Ze kwamen dieren op straat tegen die ernstig gewond waren door de bombardementen en als ze niet fysiek gewond waren dan waren ze wel ernstig getraumatiseerd door alle herrie van de raketinslagen, de chaos in de ruïnes van de steden en dorpen, de paniek overal.

Misschien ook wel mooi om te vermelden dat Marina, van het asiel ‘Shelter Friend’, ondanks alle oorlogsdreiging en het feit dat ze zelf honderden honden en katten in haar asiel opvangt, nog een stap verder ging om ook een dodingsstation in Oekraïne leeg te halen … Tja, een dodingsstation … bemand door mensen die geen zier om dieren geven … ze lieten ze gewoon verhongeren …

Marina, en later Tom, heeft er een aantal gered. En wij, van Dierennood, moeten nu bekennen dat we nog nooit zoiets gezien hebben. We waren helemaal verbijsterd toen we zagen hoe die arme, arme dieren werden mis(be)handeld. Elk dier in het dodingsstation bleek een grote afschuwelijke, mensonterende tattoo op de gevoelige buik te hebben gekregen. Ik moet zeggen, het benam ons de adem …

Maar goed, de gewonde en getraumatiseerde dieren werden door Tom en Steve meegenomen naar de ‘veilig plek’ en verder door dierenartsen en vrijwilligers geholpen.

Het aantal volgers op Social Media bleef groeien en verzoeken voor hulp vanuit heel Oekraïne bleven binnenkomen, soms honderden per dag! Elke dag weer moest er worden afgewogen aan wie er die dag hulp geboden kon worden en aan wie niet.

Die keuze iedere dag weer te moeten maken is verschrikkelijk en al snel was het team het er over eens dat ze moesten uitbreiden. In Roemenië werd een nieuwe veilige plek gecreëerd om zowel de dieren als de vrijwilligers te kunnen huisvesten. De exacte locatie van ‘de compound’ en het asiel geven we om veiligheidsredenen niet vrij.

Deze mensen wagen dag in dag uit hun leven en opereren soms op maar enkele honderden meters van het front. Elke missie wordt nauwkeurig gepland en bij Tom staat de veiligheid van zijn team voorop. Om diezelfde reden is er ook geen aparte Facebookpagina van de shelter. Daarvoor vragen zij – en wij – begrip.

Tussen alle geredde honden en katten waren er nog meer bijzondere dieren die hulp nodig hadden. Bijvoorbeeld 9 leeuwen uit een dierentuin in Odessa of het bijzondere verhaal van Bolik, de grizzlybeer en Elsa, de wolf. Beide zaten ergens in het oosten van het land in gevangenschap.

Bedreigd door de oorlog en beide in een veel te klein verblijf, zogenaamd voor het vermaak. Gewapend met een slijptol werden de dieren uit hun vreselijke hok bevrijd en na een lange rit met veel bekijks onderweg (wie rijdt er nu immers met een beer en een wolf rond in oorlogstijd?) werden Bolik en Elsa naar een reservaat gebracht in Roemenië. TJ, de chauffeur van dienst, beleefde op dat moment, naar eigen zeggen, één van de mooiste momenten in zijn leven!

Bovenstaande klinkt allemaal geweldig en dat is het ook, maar het heeft echt letterlijk bloed, zweet en tranen gekost en boven alles een hoop doorzettingsvermogen van alle betrokkenen. De teams in het veld hebben tienduizenden kilometers afgelegd en zijn bijna continue zowel fysiek als mentaal tot het uiterste gegaan. Hun voertuigen gaan door de slechte wegen in Oekraïne bijna wekelijks kapot. De vrijwilligers ter plaatse werken ook van ‘s morgens vroeg tot ‘s avonds laat.

De dieren onder hun hoede zijn vaak dieren die onmiddellijk hulp nodig hebben doordat ze bijvoorbeeld verlamd zijn geraakt door beschietingen of het instorten van hun huis, zwaar ondervoed, gewond of ernstig ziek. Regelmatig zijn amputaties nodig en worden kogels verwijderd en dus is er heel veel zorg nodig. Goede hygiëne, maar ook quarantaine van de dieren die nieuw binnenkomen, is noodzakelijk. De vrijwilligers, waaronder inmiddels ook een aantal lokale Oekraïners, doen echt fantastisch werk.

De meeste dieren komen getraumatiseerd binnen, maar door de onvoorwaardelijke liefde die ze van de vrijwilligers krijgen en doordat zij dag en nacht met de honden en katten samenleven, veranderen ze bijna allemaal na enkele weken in de meest liefdevolle en aanhankelijke dieren. Het is echt fenomenaal om te zien wat het team, de dierenartsen en de vrijwilligers samen bereiken. Regelmatig staat iedereen te janken door de verbluffende resultaten van al dit harde werk.

Och, er is zoveel meer te vertellen. Over de chimpansee Johnny die, ondanks zijn eigen honger, Tom de helft van zijn banaan gaf…

Van een andere Johnny, de door kogels verlamde Stafford, die al kruipend door niemandsland de Oekraïnse soldaten wist te bereiken. 9 uur duurde de rit voor het team om Johnny op te halen maar die liet zich ook van zijn dapperste kant zien. Hij kreeg een rolstoel aangemeten en gaf meteen gas. Als een malle rent hij nu dagelijks zijn rondjes.

En laten we Phoenix niet vergeten. Een hinkende husky-achtige hond met 3 bebloede poten, zijn vacht vol modder, aan het front van de stad Mykolaiv. De beschietingen gingen dag en nacht door terwijl de beelden van Phoenix rond gingen op Facebook. Toch besloot het team Phoenix en nog een aantal andere dieren te gaan halen. Helaas moet Phoenix door zijn verwondingen beide achterpoten missen en een gedeelte van zijn voorpoot. Maar kijk hem nu eens: met rolstoel en een prothese. Hij was vies, verwaarloosd, ernstig gewond, verlaten, getraumatiseerd… En nu is Phoenix onze held!

Dit is waar zij het voor doen. Naast de verschrikkelijke dingen die ze helaas te vaak meemaken, zien zij dat zoveel dieren die kansloos achterbleven, getraumatiseerd ronddwaalden of ernstig gewond en voor dood werden achtergelaten, weer helemaal opbloeien doordat ze de verzorging, liefde en respect krijgen die ze verdienen.

Er zijn nog dagelijks uitdagingen voor het team. Nu de berichtgeving over de oorlog in Oekraïne is afgenomen, neemt ook het aantal donaties af. Met de winter voor de deur is de grootste uitdaging om zoveel mogelijk diervoeding af te leveren op plaatsen in Oekraïne waar dit het hardst nodig is.

Voeding wordt met de dag duurder in Oekraïne en is op veel plaatsen schaars. Er zal dus vanuit Europa zoveel mogelijk voeding moeten worden ingezameld om dit, voordat de barre winter invalt, te verdelen en zoveel mogelijk dieren te voorzien van een voorraad waarmee men de winter doorkomt. Wanneer er bijvoorbeeld sneeuw komt te liggen op de vaak kapotgeschoten wegen is het levensgevaarlijk om de weg op te gaan.

En hoe mooi een winterlandschap ook kan zijn, wanneer de hele wereld wit is, worden bewegingen van een transport veel makkelijker waargenomen waardoor de veiligheid afneemt. Ook zijn landmijnen niet zichtbaar en bestaat de kans dat grote delen van het land afgesloten worden van de buitenwereld. Voer en het transport daarvan zijn dus op dit moment erg belangrijk en hebben prioriteit.

Daarnaast gaan alle kosten voor voertuigen, transport, medicatie, dierenartskosten en de verzorging van de dieren gewoon door. Buiten kijf staat dat zonder de geweldige financiële hulp van donateurs uit alle delen van de wereld, het team bovenstaande nooit had kunnen bereiken. Elke dag weer zijn zij dankbaar voor de steun en steun die ze mogen ontvangen. Zonder die hulp zouden vele honderden dieren door honger of verwondingen inmiddels waarschijnlijk niet meer bij ons zijn.

Helaas gaat de oorlog nog steeds door, het eind is nog niet in zicht. Maar de belangstelling voor Oekraïne ebt langzaam weg. De kranten en het journaal brengen weer ander nieuws.

Voor Breaking the Chains is stoppen geen optie. Er zijn nog ontelbare dieren in grote nood en er komen er elke oorlogsdag méér bij.

Blijf deze grote helden alsjeblieft steunen zolang het nodig is.

Iedere donatie, ook een kleine, helpt.

Facebook pagina

Je kunt deze dieren direct helpen door een bedrag over te maken naar:

NL16 INGB 0004 7841 60 t.n.v. Stichting Dierennood o.v.v. 'Hulpproject 162’

en wij zorgen dat je donatie echt alleen voor dit hulpproject besteed zal worden.

Bij ons is er geen aftrek voor salarissen, huisvesting of overbodige franje.

Of doneer via onderstaande knoppen:

Tangier, the capital of Morocco, is home to about 300,000 stray dogs and an even larger number of cats. Just in that one – big – city!

Salima (Sally) Kadaoui, a Moroccan-British woman couldn't stand it, everywhere she looked she saw skinny bodies, lame legs, mange, injuries and then also the brutal way in which the population gave the already frightened animals another kick .

So she brought animal after animal into her sister's house. But 50 dogs doesn't make much of a difference to those large numbers on the street. There had to be more.. She didn't have to think for a long time.

Sally sold all her possessions in England and started a real 'sanctuary', a place where dogs are not kept in kennels or cages, but can run, play and enjoy their dog life together with other dogs.

After all these years, there is still no running water in the shelter. There is a well, but it is regularly dry. The summers are hot and there is hardly any rain. Water must then be purchased, and 100 euros per week is certainly not a high estimate. We wonder how they keep getting it all done. What a job: watering all those animals, doing the laundry, keeping the grounds clean… With buckets?

But more than 650 dogs still make little difference in the large numbers that live on the streets. She pondered how she could do even more for them. And again the picture was soon clear to her.

It resulted in project Hayat, 'the project of life'.

That means a huge and important sterilization project for dogs and cats. Catch, sterilize and return to their pack or group. Plus that the animals are treated against worms, fleas and also vaccinated.

An incredibly large and important 'life project' and that in a country like Morocco!

Certainly no less important is the rabies vaccination. The fear of rabies is deeply ingrained in people's minds and is one of the reasons that animals are killed en masse.

Sally also tries to warm up the residents in the neighborhood where there has been a sterilization campaign to take care of the animals. And to report if they think an animal needs medical attention.

And did we mention that all those animals are also regularly fed at her expense?

Over the years, more than 3200 (!) animals have had this sterilisation, 12% of the entire population in Tangier. We have great respect for that huge number, for the strength and courage of one woman in the face of a largely hostile population.

But despite all efforts, the work is far from done. Many thousands more are yet to come. Recently she learned that the city council had decided to even catch dogs with a 'tag' in their ear, which were healthy, to be killed.

She and a number of other volunteers immediately took in more than 150 of those dogs in her shelter… Literally managed to prevent death. But yes…. another 150 mouths to feed…

Sara Moussaoui lives in the Netherlands, but regularly visits Sally to help. Sometimes for months. She is so well-informed about the ins and outs of SFT that she does the social media for the shelter.

In this way, she tries to gain more awareness and donations. Because, as usual, the government does not show its face.

Sara says, among other things, that she was still in Tangier in August. The number of stray dogs and stray cats was enormous. All desperate for food, water and cooling.

The debts to the vet and the feed manufacturer are also huge, also running into the tens of thousands of euros.

Yet an animal in need can still count on Sally.

And they can continue to do so with a little help from us.

Because vulnerable animals will always need the support of people. From someone like Sally, who rightly says, I have no choice, I have to ask for help: “Please help us feed our animals”.

“Please help us get this food for our babies…”

If it's up to us, that will certainly be fine.

You can help these animals directly by transferring an amount to:

NL16 INGB 0004 7841 60 for. Stichting Dierennood o.v.v. 'Aid project 161'

and we will make sure that your donation will only be used for this aid project.

With us there is no deduction for salaries, housing or unnecessary frills.

Or donate via the button below:

Facebookpagina.

In Tanger, de hoofdstad van Marokko, leven ongeveer 300.000 straathonden en zelfs nog een groter aantal katten. Alleen al in die ene – grote – stad!

Salima (Sally) Kadaoui, een Marokkaans-Britse vrouw kon het niet aanzien, overal waar ze keek zag ze magere lijfjes, kreupele pootjes, schurft, verwondingen en dan ook nog de brute wijze waarop de bevolking de toch al angstige dieren nog een schop nagaven.

Dier na dier haalde zij daarom naar binnen in het huis van haar zus. Maar 50 honden maken niet veel verschil op die grote aantallen op straat. Het moesten er meer worden.. Heel lang hoefde ze niet na te denken.

Sally verkocht al haar bezittingen in Engeland en startte een echte ‘sanctuary’, een plek waar honden niet in kennels of kooien zitten, maar samen met andere honden kunnen rennen, spelen, kortom een beetje genieten in hun hondenleven.

Na al die jaren is er nog steeds geen stromend water in de opvang. Er is een waterput, maar die staat regelmatig droog. De zomers zijn heet en regen valt er nauwelijks. Water moet dan worden ingekocht en daarvoor is 100 euro per week zeker geen hoge schatting. We vragen ons af hoe ze het toch steeds allemaal voor elkaar krijgen. Wat een klus: al die dieren water geven, de was doen, het terrein schoonhouden … Met emmertjes?

Maar nog steeds maken ruim 650 honden weinig verschil in de grote aantallen die op straat leven. Ze piekerde hoe ze nóg meer kon doen voor ze. En weer was het beeld voor haar snel helder.

Het resulteerde in project Hayat, ‘the project of life’.

Dat houdt een enórm en belangrijk sterilisatieproject in voor honden en katten. Vangen, steriliseren en weer terug plaatsen in hun roedel of groep. Plus dat de dieren behandeld worden tegen wormen, vlooien en ook gevaccineerd worden.

Een waanzinnig groot en belangrijk ‘levensproject’ en dát in een land als Marokko!

Zeker niet minder belangrijk is daarbij de rabiës-vaccinatie. De angst voor hondsdolheid zit diep ingebakken in de hoofden van de mensen en is één van de redenen dat dieren massaal worden omgebracht.

Sally probeert ook steeds in de buurt waar een sterilisatiecampagne is geweest de bewoners warm te maken om voor de dieren te zorgen. En te melden als ze denken dat een dier medische zorg nodig heeft.

En hadden we al gezegd dat al die dieren ook nog regelmatig worden gevoerd op haar kosten?

Door de jaren heen hebben er meer dan 3200 (!) dieren deze sterilisatie gehad, 12% van de hele populatie in Tanger. We hebben groot respect voor dat enorme aantal, voor de kracht en de moed van één vrouw tegenover een grotendeels vijandige bevolking.

Maar ondanks alle inspanningen is het werk nog lang niet klaar. Nog vele duizenden moeten ooit nog aan de beurt komen. Onlangs kwam zij te weten dat het gemeentebestuur had besloten om zelfs de honden met een ‘tag’ in hun oor, die dus gezond waren, om ook die te vangen om gedood te worden.

Direct heeft zij met een aantal andere vrijwilligers meer dan 150 van die honden in haar asiel erbij opgenomen…. Letterlijk de dood weten te voorkomen. Maar ja…. wel weer 150 bekjes erbij om te voeren…

Sara Moussaoui woont in Nederland, maar gaat regelmatig naar Sally toe om te helpen. Soms maandenlang. Zij is zo goed op de hoogte van het reilen en zeilen van SFT dat ze de sociale media voor de opvang doet.

Zo probeert ze meer bekendheid en donaties te verkrijgen. Want zoals gewoonlijk laat de overheid zijn gezicht niet zien.

Sara vertelt onder andere dat ze in augustus nog in Tanger was. Het aantal zwerfhonden en zwerfkatten was enorm. Allemaal wanhopig op zoek naar eten, water en verkoeling.

De schulden bij de dierenarts en de voerfabrikant zijn óók enorm, lopen ook in de tienduizenden euro’s.